Miałam wyjątkowy sen. Odwiedziła mnie w nim dziewczyna, która malowała w mojej wyobraźni leśne kadry i mimo że nie używała słów, wiem, że w ten sposób prosiła mnie o stworzenie. Jakby wiedziała, że gdy powstaną te fotografie, ona uwolni się z przestrzeni myśli i ożyje naprawdę. Widziałam ją w dwóch scenach, wyjącą do księżyca w otaczającym ją mroźnym świcie i tańczącą na skraju lasu po zachodnie słońca. Czułam jej smutek, ale i determinację. W każdy ruch wkładała swoje całe serce, jakby nic nie miała już do stracenia. Dzikie pragnienie.

Kiedyś Cię stworzę, przegonię smutek i opiszę na nowo.













































Szczawnica | Droga do Morskiego Oka | Zamek w Niedzicy | Wąwóz Homole

Tak dawno nie pisałam, że nawet nie próbuję nadrabiać zaległości. Lato się skończyło. Było pełne nowych wyzwań, wizyt młodszej siostry, ale przede wszystkim - pełne zdjęć. Nie będę wyliczać ile reportaży i sesji zrobiłam, ale uwierzcie mi, że sporo i takiego wyniku nie miałam od lat. Dysk ugina się pod ciężarem surowych obrazów czekających na dopieszczenie, a ja opracowuję system załamywania czasoprzestrzeni, żeby znaleźć sposób na pogodzenie kilku etatów. Fotograf, mama, przyszła żona. Kalendarz wskazuje już miesiąc, w którym złożę przysięgę, a chwila na przygotowania ma się pojawić dopiero za chwilę.

To nie jest narzekanie, to nawet duma. Jestem dumna z siebie, z tego, że wspinam się na wyżyny swoich umiejętności organizacji czasu i energii i że w tym wszystkim znajduję przestrzeń dla pomalowanych rzęs i codziennego wyznania miłości. Pędzę, ale szczerzę się przy tym jak dziecko. Jak dziecko po porządnej tabliczce czekolady.



















Część efektów ostatnich sesji znajdziecie tutaj: